عمريست در تار و پود ثانيه‌ها، آواره «تـــــو»ام.
اين جا که در ميان آدم‌ها تنهاترينم، تو انگار گم شده‌اي و يا اين منم که گم شده‌ام در هاي و هوي صبح و شب شدن‌ها. با رعد و برق بغض‌ها، چشم‌هاي من، تو را مي‌رسند و تا تو را مي‌رسند، کور مي‌شوند و دوباره ... و باز مي‌بينم که ندارمت، که نيستي، که نيامده‌اي ...
چقدر دلم براي بودنت گرفته ‌است. لحظه‌ها هنوز و هنوز ياد تو را فرياد مي‌کنند. نبض زمان براي تو مي‌زند و شب‌ها براي تو صبح مي‌شوند. آسمان براي تو بغض مي‌کند و تو نيستي و قلب زخم خورده تاريخ باز نمک مي‌خورد. 
آقاي عشق! نقطه اتصال همه! با ما بگو کي مي‌آيي؟ ...
تا پايان عمرم، غزل آمدنت را خواهم سرود و چشم‌هايم را نذر قدم‌هايت خواهم‌کرد ... شايد که در روزگار آمدنت نباشم.

 

رئيس جمهورهاي بي‌سواد!

«در حالي که ما در ترکيه به دنبال رياست‌جمهوري يک زن هستيم، زنان ايراني به خاطر پوشش تحت آزار قرار مي‌گيرند.» 
(روزنامه صباح ترکيه)
 اين يعني در حالي که زنان يک کشور (ترکيه) از حق تحصيل محروم مي‌شوند، به رياست‌جمهوري هم مي‌رسند! تعجب‌آورتر اينکه پيشرفت‌هاي وسيع زنان محجبه ميهن اسلامي‌مان ناديده گرفته شده، فغان از دست رفتن فضائل زنان ايران سر داده مي شود. 
گروهي نيز در داخل کشور حرکت عظيم و پربرکت نيروي انتظامي را براي افزايش امنيت اخلاقي و اجتماعي، مصداق بارز خشونت و سلب آزادي ناميده، به انحاي مختلف کارشکني مي‌کنند. با اين همه، همکاري نهادها و سازمان‌هاي مختلف از جمله صدا وسيما را در اين راستا نبايد ناديده گرفت.
... به اميد روزهاي خوش فردا.