□ «... اياک نعبد و اياک نستعين ... اهدنا الصراط المستقيم ...»؛ عجب مصيبتي شده اين مستقيما! چقد امروز به خاطر همين مستقيم معطل شدم، چقد خسته شدم، آخرشم پياده ... ولي خب، خوب شد پياده اومدم و صابري رو ديدم، چقدر عوض شده بود! دو سال بيشتر نيست که نديدمش ولي به قاعده ده سال بزرگ‌تر شده!
يادش بخير ... چه روزايي داشتيم ... چقد مي‌خنديديم و اذيت مي‌کرديم. خنده‌هايي که امروز اثري ازشون توي چهره‌اش نديدم، خنده‌هايي که امروز جاشون رو به غم‌هاي بزرگ دادن ... ولي اين صابري هر چقدر هم عوض شده باشه، هنوزم همون قدر دقيق و ريزبينه، هيچ‌کس غير از اون نمي‌تونست بفهمه خط اتوي چادرم کجه ... آخ آخ يادم باشه نمازم که تموم شد، برم درستش کنم که فردا کلي کار دارم ... خدا کنه تو مصاحبه قبول بشم، شايد ... «الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر»
ـ‌ قبول باشه خانومي، التماس دعا
ـ‌ قبول حق باشه، محتاجيم.


□ «آيت الله العظمي بهجــت» ـ مد ظله العالي ـ در پاسخ به شکوه از عدم حضور قلب در نماز بيان داشتند:
احساس لذت در نماز، دو سري مقدمات دارد:
1. مقدمات خارج از نماز: اين که انسان گناه نکند تا نورانيت در دلش راه يابد.
2. مقدمات در خود نماز: اين که بايد حصاري دور خودش بکشد تا غير خدا داخل نشود. البته گاهي بي اختيار توجهش مشغول غير مي شود ولي به محض التفات بايد قلبش را از غير خدا منصرف کند.
و سپس اين حديث را از امام علي ـ عليه السلام ـ‌ نقل کردند که:
«اعلم ان کل شي من عملک تبع لصلاتک، افضل اصلاح الصلوه ادائها في اوائل اوقاته، و اعلي اصلاحها الاقبال بالکل فيها علي الله تعالي»
:بدان همه کارهاي تو تابع نمازت است؛ برترين اصلاح نماز آن است که نماز را در اول وقت به جاي آوري و والاترين راه اصلاح نماز آن است که در نماز با تمام وجود به خداوند روي آوري.
و ايشان ادامه مي‌دهند: و بدان که نماز در اول وقت به توجه تام به خداوند منجر مي‌شود ... براي آن که بخواهد.