اصلا دلم نمي‏خواست در موردش بنويسم چون باعث مي‏شدم يک لينک به تعداد نتايج جستجوها اضافه شود و اين يعني يک طرفدار بيشتر! اما امشب بعد از تماشاي قسمت آخر سريال «جواهري در قصر» سکوت را جايز ندانستم.
اوايل دورادور در جريانش بودم و به نظرم تنها خاله بازي بود تا فيلم. دختراني که در قصر زندگي مي‏کنند و همه موفقيت‏ها و شکست‏هايشان در آشپزخانه خلاصه مي شود. کم‏کم داستان اوج گرفت. يانگوم تبعيد شد، طبيب شد و در قلب مردم جا خوش کرد.
عکس‏العمل جامعه وبلاگي متفاوت بود. گروهي غرق فيلم بودند و جز تهيه آلبوم تصاوير سانسور شده و نشده حرفي براي گفتن نداشتند. يکي از حياء دختران کره‏‏اي تمجيد کرده بود، يکي به روش حکومتي امپراطور منتقد بود و بسياري از بلاگرهاي مذهبي از نبود الگوي مناسب اسلامي که ما را مجبور به پخش همچون فيلمهايي مي‏کند، گله مند بودند.
فيلم فراز و نشيب‏هايي زيادي داشت. به قول يکي از دوستان، يانگوم مثل بازي مار و پله از نردبان بالا مي‏رفت و دو خانه جلوتر مارزده مي‏شد. يانگوم فقط يک شخصيت بود. به اصطلاح خودشان فقط جواهري در قصر؛ اما اين قصر چه بود؟ جايي براي فرمانروايي؟ سکونت خانواده امپراطور؟ قوانين قصر چه بود و چطور به آن راه مي‏يافتند؟
تا به حال به اين موضوع فکر کرديد که دخترکان زيباروي و با ادب کره‏اي که در آشپزخانه مشغول به کار هستند چه آينده اي در انتظارشان است؟ خانواده آنها کجاست؟ خودشان کي تشکيل خانواده خواهند داد؟ آيا اصلا قوانين قصر همچين اجازه اي به آنها مي‏دهد؟
اين همه خدم و حشم، سرباز و مامور و منشي‏هاي دربار، همه و همه فقط در زندگي کاري و حکومتي تعريف شدند. امپراطور هم که به جاي خانواده، حرمسرايي براي خود ساخته بود و تمام علاقه همسران عاليجناب، آوردن فرزند پسر و افزايش قدرت بود. قصر محيطي بود زيبا و رنگارنگ که بدون حتي يک خانواده سالم و بامحبت به خوبي اداره مي‏شد. امور بر وفق مراد بود و عيششان به کام.
خانواده، گم گشته اين سريال بود. يا بايد اثر خانواده را در دقايق سانسور شده فيلم و روابط پنهاني يافت و يا آنرا حلقه مفقوده فيلمنامه دانست. در هر دو صورت صدا و سيما بايد پاسخگو باشد؛ اگر پس فردا در روز ملي دختر، دخترمسلمان ايراني الگوي خود را شخصيت هاي اين سريال بداند.