8 فروردين 1385

 شب رحلت پيامبر اعظم ( ص ) است و رسانه ها رنگ عزا گرفته اما من هنوز عزادار آن خواهري هستم که پرپر شدن برادرش را از بالاي تلي ديد ، بر سر و صورت زد و زار گريست .

تل زينبيه که ديگر به پلکان زينبيه مناسبتر است در نزديکي حرم مطهر حضرت سيد الشهدا ( ع ) واقع است . تقريبا به عرض يک خيابان فاصله دارند . پس از تفتيش و تحويل کفشها از حدود بيست پله بالا مي روي . جايي شبيه مسجد ساخته اند و ضريح کوچکي که همه به آن تبرک مي جويند . اما اينکه آيا اينجا دقيقا همانجاست که زينب ( س) ايستاده بود الله اعلم . زيارت حضرت زينب ( س) و دو رکعت نماز ميخوانند . و راهي اماکن متبرکه ديگر کربلا مي شوند . فراوان است . مقام حضرت علي اکبر ، حضرت علي اصغر ، خيمه گاه ، مقام امام صادق ( ع) ، مقام امام زمان ( عج ) ، علقمه ، کف العباس و ...

حرم مطهر امام حسين ( ع ) و حضرت اباالفضل العباس ( ع )

نجف اشرف هم که خود شرافتي عظيم دارد .

از جانب همه دوستان مجازي و حقيقي نائب الزياره بوديم . سفرنامه اي نوشتم که عندنا محفوظ . خواستم چکيده اين سفر را در يک پست کوتاه و البته متناسب با مطالب قبلي بنويسم که برجستگي تل چشمم را گرفت .

جايي که زينب ( س) داغدار حسينش شد . زينب بي برادر شد . با قلبي مالامال اندوه به اسارتش بردند و در کوفه مردمان آن سرزمين را نفرين کرد که اشک چشمهاتان خشک نشه و ناله هاتان آروم نگيره .

و من به چشم خود اهالي عراق را ديدم که چطور در آلودگي و فقر دست و پا مي زدند و زير بار ذلت ناي فرياد الموت لآمريکا را نداشتند و روي آرامش را نديده بودند .

برخي مي گفتند بسي جرأت داشتيد که در اين وضعيت آشفته عراق عازم کربلا شديد و بعضي زير لب دعايي کردند که انشاالله اوضاع آرامتر شود تا ما هم زيارت کنيم قبر حسينمان را .

اما شما به ياد سخنان زينب ( س) باشيد و آرامش دست نيافتني آن زمين و ...

هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله