16 تير 1385

سارا ، فيليسيتي ، خاله هتي ، خاله اُليويا ،... . الان مي فهمم که با اينها زندگي کردم . از غمهاشان محزون شدم و از شادي هايشان شاد . وقتي که سريال قصه هاي جزيره را براي بار اول مي ذاشت دوره راهنمايي بودم . شنبه ها علاوه بر مدرسه کلاس زبان هم داشتم و شبهاي شنبه با هر بدبختي و بيخوابي کشيدني که بود قصه هاي جزيره را ميديدم . بيش از يک سال !

هفته ها مي گذشت و من و سارا اينا هم بزرگ مي شديم .

 اما يهو... يهو... اونا خيلي بزرگ شدن . يهو ديديم فيليسيتي داره ميره خونه بخت . سارا رفته شهر ديگه درس بخونه . فيليکس مرد جواني شده براي خودش .

من هنوز همون دختر بچه راهنمايي بودم که زنگهاي تفريح شمع ، گل ، پروانه بازي مي کردم ؛ اما احساسات بچه هاي يهو بزرگ شده جزيره را مي تونستم بفهمم .

الآن به بزرگي قسمتهاي آخر سارا شدم ... اما نگرانم . نگران آن خواهر کوچولوي دبستاني که  قصه هاي سارا مي بيند . آن هم هر روز ،نه هفته اي يک بار . سارا دوباره يهو به دنياي آدم بزرگها مي پرد و خواهرم ...

ديگه گذشت آن زمان که دختر بچه ها با عروسکهاي به سايز و اندام بچه عشق مي کردند و برايش مادري مي کردند . ديگه همبازي دختران ما باربي هاي بالغي هستند که دوست پسر دارند و باردار هم مي شوند!

حالا تو مادر من... هي فرت و فرت براي دخترت باربي و وسائل باربي بخر و چشمت را به روي آينده اش ببند .

مي دانستيد اگر تمام عروسکهاي باربي جهان را کنار هم قرار دهيم به طول هفت کمربند برای کره زمین می شود!؟

می بینید طول حماقت مردمان را؟!