سلام

به بانوى آب

 سلام

 به مادرِ آفتاب

 که دوازده آينه را

 در وسعتِ آسمان‏ها تکثير مى‏کند !

 سلام به او که نامِ خدا را

 با دوازده قلم، بر لوحِ خاک جارى مى‏سازد.

 سلام بر دخترى که مادرِ پدر شد

 سلام بر اُمِّ ابيها

 سلام بر فاطمه(س)...!

 تو را خورشيد مى‏نامم
 تو را خورشيد مى‏نامم؛

 که ماه و ستارگان در دامنت به نيايش‏اند

 و از تو، آيه آيه نور وام مى‏گيرند...


 

 تو را بهار مى‏خوانم؛

 که تمامى جوانه‏هاى سرزده از خاک

 حتا جوانه‏ى حضور انسان

 - از دلِ بى‏باور زمين -

 از تو به سبزينگى و رُستن مى‏رسد

  نامت ادامه‏ى حيات است

 نامت بهانه‏ى فراتر از آفرينش

 تو را آسمان مى‏خوانم؛

 که در بى‏کرانى تو، کهکشان‏ها حيرانند

 و چشمانت

 سحابى هزاران فانوسِ روشن است

 که هستى را به زيستن در روشنايى، بشارت مى‏دهند...

  


مادر
نام تو را آفريده اند
تا تمام درد هاي عالم را پيشکشت کنند

و اين چنين
همراه نگاهي بيقرار
اسطوره شوي
همپاي تمام ِ  « روشن - تيره » هاي بودنم!



آسمانِ دست هاي تو
براي من حريم ِ عشق مي شود
تو فرشته ي مني که در زمين
جا به جا
نام ِ تو ، بهشت را به يادِ من مي آورد

نامِ تو
بهترين گُلِ زمين
که آسمان براي رويشت
نم نمِ قشنگِ عشق هديه کرده است

اي پناه بي دريغ
صداي تو دلنشين
چشم هات آينه
با تو مهربان!
بهار هميشه در رگِ زمين شناورست
با تو عشق رنگ ديگري است!

مهرباني ات را
که کم مي آورم
بهشت گم مي شود
رو به رويم نيست
وقتي ابري آسمان
و غربت چشم هاي تو
فُرو مي ريزند
در آينه

مرا ببخش
شايد
کودکانه هايم تو را دلگير مي کند

منبع :
کتاب بانوي ماه
کتاب کاشکي پرنده پر نداشت
از شايا تجلي